Κάποιοι στοχασμοί γύρω απ’ τη νεανική αμφισβήτηση κι όχι μόνο…

Μέρες μετά…Εικόνες και λέξεις. Ανάκατες στο μυαλό. Αίμα, σφαίρα, πεζοδρόμιο, μολότοφ, εκρήξεις, σειρήνες, μηχανάκια. Και φωνές. Πολλές φωνές. Να σου τρυπάνε τ' αυτιά. Ανάκατες κι αυτές...
Και τα συναισθήματα. Κι αυτά ανάκατα. Μίσος. Θλίψη. Οδύνη.
Μίλησαν όλοι. Ανάκατα. Με άναρθρες κραυγές. Ασύντακτα. Δίχως ειρμό. Ημιμαθείς. Σε όλα. Όλοι.
Τα πράγματα έχουν αλλάξει. Όποιος δεν το βλέπει, εθελοτυφλεί. Οι δομές της κοινωνίας, ο ίδιος ο κοινωνικός ιστός έχει αλλάξει.
Αυτήν τη στιγμή υπάρχει μια «αντι-κουλτούρα», η οποία αγκαλιάζει ένα μεγάλο μέρος της νεολαίας, ασχέτως αν κουβαλάει μέσα της ή όχι ένα ιδεολογικό υπόβαθρο. Αυτή η αντικουλτούρα αποκλείει τα πιο συντηρητικά τμήματα της νεολαίας (πχ «μικρομέγαλοι» της Βουλής των Εφήβων), καθώς κι όλο το φάσμα του παλαιού τύπου μαρξιστικών ομάδων των οποίων τα μέλη- όπως κι οι πατεράδες τους προηγουμένως- συνεχίζουν να ζουν παρέα με τα φαντάσματα του παρελθόντος.
Όπως γράφει ο Theodore Roszak στο βιβλίο «Η Γέννηση της Αντι-κουλτούρας» (εκδ. futura, 2008), αν η νεανική αντίσταση αποτύχει, δε θα έχει απομείνει για εμάς τίποτα εκτός από εκείνο που ανήγγειλαν αντι-ουτοπιστές όπως ο Huxley κι ο Orwell, μολονότι δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως οι επερχόμενοι δεσποτισμοί θα είναι πολύ πιο «αποτελεσματικοί» απ’ ότι προέβλεψαν οι προφήτες τους. Κι αυτό επειδή θα είναι εξοπλισμένοι με τεχνικές εσωτερικής χειραγώγησης αδιαπέραστα λεπτές σαν τους ιστούς της αράχνης.
Η νέα γενιά έχει καταλάβει ότι τα αριστερά κόμματα προσπαθούν να ψαρέψουν την αποφασιστική ψήφο της μεσαίας τάξης- η οποία ακόμη διαδραματίζει ρόλο στην Ελλάδα- αντιπροσωπεύοντας αυτά κάτι περισσότερο απ’ το θερινό κουστούμι έναντι της χειμερινής καμπαρντίνας των συντηρητικών.
Η νεανική αμφισβήτηση έρχεται σ’ αντίθεση με την πεπαλαιωμένη ρητορική του πολιτικού ριζοσπαστισμού- που ειδικά στη χώρα μας- κρατάει ακόμη γερά. Οι νέοι διαμαρτύρονται- συχνά με όχι «κατανοητούς» τρόπους- επειδή αντιτίθενται σ’ ένα υπόβαθρο σαθρής ή καλύτερα οιονεί νοσηρής παθητικότητας εκ μέρους της ενήλικης γενιάς. Οι ενήλικες της περιόδου της Μεταπολίτευσης, παγιδευμένοι όπως βρέθηκαν στην στάση της αποχαυνωμένης υπακοής, έχουν αποκοπεί απ’ την ίδια την εφηβεία τους. Πράγμα που σημαίνει: Έχουν αποποιηθεί την ευθύνη του να προβαίνουν σ’ απαιτητικές αποφάσεις και να δημιουργούν ιδεώδη.
Και μπορεί η νέα γενιά να «έχασε» τον έλεγχο των θεσμών, όπως ισχυρίζονται αρκετοί, αλλά τουλάχιστον βγάζει κοροϊδευτικά τη γλώσσα της στους καπηλευτές κι άρπαγες των ονείρων…

Ξημερώνει...Γι' ακόμη μια φορά...Με μια φωτογραφική μηχανή στο χέρι...Η πόλη ξυπνάει...Οι αθλητικές εφημερίδες (Άρης- Πάοκ) εναντίον των πολιτικών (μπλόκα αγροτών). Ώρα για ύπνο...Το βράδυ πάλι...Η μέρα είναι άσχημη...Τα πλάσματα της νύχτας δεν το μπορούν το φως...

Ανέβηκα ψηλά, στο βουνό. Γύρω- γύρω, χιόνι. Ο παγωμένος αέρας της νύχτας μαστίγωνε το πρόσωπό μου. Τα φώτα απ' το αμάξι χανόντουσαν στο σκοτάδι. Γέλασα δυνατά, άγρια. Έλιωσα το τσιγάρο με την άκρη του παπουτσιού μου. Απ' το ραδιόφωνο ακουγόταν ο Elvis. Blue Moon. "Γάμησε τα μελαγχολικά κωλοφέγγαρα". Πάτησα γκάζι. Έβλεπα τα φωτάκια της πόλης από μακριά...

It's the only way to keep that last bit of sanity
Maybe I don't have to be good but I can try to be
At least a little better than I've been so far
But when I drink
I spend the next morning in a haze
But we only get so many days
Now I have one less
Just do your best...

The Avett Brothers